Meneer de reporter

Er zitten gaten in onze straten

Het gaat niet over de staat van de weg

Het gaat over wat je zegt

Het gaat over je antwoord

Op de vraag hoe het gaat

Je loopt weg

In het voorbij gaan zit het moment waar je naar op zoekt bent.

Waar je achteraan rent loopt van je weg omdat je niet in staat bent

Er bij stil te staan

Links, rechts,

Het maakt niet uit

Wat iemand zegt

Wel hoe je het in beeld brengt

Je microfoon danst als een voetzoeker het plein rond

Tot BOEM in ons gezicht

In ons ogenblik

Wij willen vooruit in dit leven

We schermen ons af van het beeldscherm

De nood gezien te worden komt van de andere kant

Je wacht op je shot

Ons ogenblik

Wij zijn

Jij gaat er aan voorbij

Je zit op slot

Je schiet koppen en schotels en spuit ze als thee het

Beeldscherm op, de krant in, heet van de naald.

Je kijkers hebben dorst

Ze drinken ons moment ad fundum op

Je loopt weg

Waar je achteraan rent loopt van je weg

Omdat je er niet bij stil durft te staan

Je bent buiten adem

Wij buiten beeld

Drukken op een like button

Worden meegezogen in de oppervlakte

Van elke dag

Je hebt liken, liken en je hebt liken

snap je,

ja ja

ik snap het

Advertenties

Trekvogels

Tijdelijkheid omarmen lijkt het wachtwoord om in BXL een leven op te bouwen. Iedereen komt, kijkt,leeft,neemt afscheid, vertrekt. Het lijkt wel of ik zelf constant in beweging ben zoveel verandert er om mij heen. Als ik leer van mijn vrienden geen lieveheersbeestjes te maken die ik mijn facebookbokaal sluit, maar vogels met wie ik vlieg als ze er zijn en die verdertrekken eens de winter komt. Dan kan Brussel een mooie plek worden. Er is geen plaats in mijn hoofd voor iedereen die ik ooit heb  ontmoet, geen externe harde schijf om ze in te bewaren, alleen het hier en nu. Dat maakt elk afscheid moeilijk omdat het een begrafenis is van een hier en nu dat geweest is. Maar in mijn hart en in mijn hoofd blijft elke ontmoeting bewaard en gekoesterd.