Schrijfopdracht 3 monoloog vanuit het personage

Mijn volk werd weggejaagd om plaats te maken voor landbouwgrond, mijnen en wegen. Nu zijn we nog met 2000, verspreid over de kleine stukjes grond die we nog over hebben in ons thuisland en overal ter wereld waar we naartoe gevlucht zijn om aan onze situatie te ontsnappen.

Ik begrijp het wel, dat er te weinig plaats is op de wereld. De mensen om ons heen vermenigvuldigen zich als ratten en zoeken naar grond en voedsel om zichzelf in leven te houden. Maar kunnen we die middelen niet met elkaar delen? Wij zijn hier ook geboren, dus hebben wij ook recht om hier te wonen.  Maar als ik kijk naar de dorpen waar mijn grootouders vandaan komen, dan krijg ik tranen in mijn ogen. Er is niks van over, alles is met de grond gelijkgemaakt. Het huis van mijn oma, is nu een stuk weg dat ons dorp met Peking verbindt. Ik begrijp dat dat belangrijke infrastructuur is, die nodig is om het platteland economisch gezond te houden, maar waarom moet dat ten koste gaan van mijn volk?

Vorig jaar ben ik geïmmigreerd. Ik kreeg een werkaanbieding van de Chinese overheid. Een contract van 15 jaar om in het buitenland te werken.  Een simpele PR job ver weg van mijn familie, maar met de mogelijkheid om de situatie in mijn thuisland onder de aandacht te brengen.  Al bij mijn geboorte was het duidelijk, dat ik grootste dingen zou bereiken. Ik zag het licht tijdens de grootste zonsverduistering van de eeuw op 22 juli 2009,  vandaar ook mijn naam ‘fonkelende ster’. Ik wist dat ik deze kans moest grijpen.

Een simpele PR job, hadden ze me dus verteld. Ik moest het zelfs niet alleen doen ze zouden een collega aanwerven om mee te gaan. Had ik van te voren geweten dat er zoveel commotie zou ontstaan rond onze aanwerving, dan had ik de functie nooit aangenomen. Het land waar we heen gingen, raakte het niet eens over de plek waar ons bedrijf zich mocht vestigen. Ze hadden nog nooit een delegatie van ons volk voor zo’n lange tijd ontvangen. Er ontstond politieke onrust, het hele land stond op zijn kop. We waren te duur, ons bedrijf had een verkeerde locatie gekozen. We kwamen in het midden van politiek getouwtrek, dat terwijl we juist naar daar waren gekomen om onze eigen situatie in China aan te kaarten. Het gebrek aan grond en voedsel. Het verdwijnen van onze dorpen. Er leek geen ruimte voor dat debat.  Het imago van ons volk kreeg rake klappen. Onze missie leek compleet te mislukken.

We zijn een aantal maanden verder.  Ik kan niet meer. Ik wil terug. Ik kan me hier gewoon niet integreren.  Ik mis mijn familie. Ze hadden me verteld over de culturele schok en dat het even zou duren voor ik mijn plaats zou vinden. Maar een paar maanden geleden is er iets gebeurd waar ik me gewoon niet overheen kan zetten. Een belangrijk politiek persoon heeft ons belachelijk gemaakt op een groot media-evenement. Hij heeft zich voorgedaan als een van ons en de hele zaal, misschien wel heel België heeft ermee gelachen. Toen was de maat vol voor mij. Ik heb hier niks te zoeken, ik wil terug naar mijn thuisland.

Getekend,

Xing Hui

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s