schrijfopdracht 1 beschrijving eigen werkplek de totaal witte kamer

Dit is de kamer van iemand die niet schrijft als Bukowski, Roth of Marquéz. Ze heet Anna en ze treedt op in bruine kroegen in ruil voor drank. Het zijn die momenten van micro beroemdheid die haar de illusie geven, dat ze het talent heeft daar ook betaald voor te worden.

De kamer maakt deel uit van een klein oud dakappartement.  Het is van Anna en haar omgekeerde yang.  Het samenhuizen is niet meer als het bewandelen van dezelfde stukken vloer en het delen van de kosten. Anna is pas thuis als ze door de deur van haar kamer stapt. Het is een frontier die ze over moet om zichzelf te zijn.

Op de deur heeft ze met postkaartletters en een kauwgomachtige substantie het woord welkom gemaakt, soms valt er een letter af. Het is de cover van een magazine voor vrouwen die yoga broeken dragen, thee zuipen en proberen om in het moment te zijn.  Op de muren hangen gedichten en motivational quotes.  ‘Hooray for today’ .

Het stinkt er.  Ze heeft er gisteren de nacht versleten. Achter de grens. Het raam is dicht. Het is bedekt met een slecht aangebracht stuk plastic.  Zo houdt ze de wereld op afstand. Ze ligt. Op het bed in het midden van de kamer.  Ze beweegt haar vingers. Haar benen zijn gebogen, rug kromgedrukt tegen de muur. Ze typt. Haar lichaam heeft ze opgeofferd aan de zwaartekracht. In katoenbraille staat haar schaduw in het matras. Naast het bed staat een piepklein retro bureautje. Brandhout met een stoflaag op het werkblad. Kopjes met bruine kringen en schoteltjes met opgedroogde muesliresten op de plek waar een schrijver zou kunnen zitten. Ze typt. Naast de deur hangt een spiegel, te ver weg, te hoog, om erin te kijken.  Ze hoopt dat niemand haar zo ziet liggen. Legt haar neus tegen haar oksel en ruikt. Haar blik bevestigt het vermoeden van een ongewassen lijf. Ze laat het raam dicht. Legt haar vingers op het toetsenbord, het witte licht van de laptop schijnt op haar gezicht. Ze schrijft een gedicht over gelukkige mensen. Een schrijver schrijft niet over zichzelf daar is niemand in geïnteresseerd. Ze lacht. Ze weet dat minstens een persoon haar tekst zal lezen,  maar het stemt haar gelukkig dat die persoon niet met zekerheid zal kunnen zeggen of wat ze geschreven heeft ook echt gebeurd is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s