De vrouw die verliefd werd op een lantaarnpaal

Weet je Luc, het gaat niet meer. Je doet mij pijn in mijn hart en dat is niet als een putje pijn dat je even vult met wat kiezelsteentjes dat is als een krater die je zelfs met tienduizend bakstenen nog niet gevuld krijgt.

Luc versta je me?

Je staar daar weer mooi ja……Dat is wat ik altijd aan je heb geapprecieerd, je standvastigheid.

Kun je godverdomme een keer iets zeggen? Het moet altijd van mij komen en ik ben dat beu. Ik heb het gehad Luc, kijk naar mij, ik ben op. Ik zit niet meer in de put, ik ben de put. Uit een put kun je kruipen, maar heb je ooit al eens een put uit zichzelf zien kruipen? Dat gaat niet he Luc.

Elke keer als ik eindelijk zo ver ben, als ik eindelijk de moed heb gevonden om je te vertellen dat het uit is, een punt erachter. Dan schijn jij op mij en dan voel ik mij weer even goed. Weet je, ik wil het je allemaal nog een laatste keer vergeven. De stiltes, de leegte, maar wil je alstublieft een keer bij mij langs komen Luc?

We hebben nu al 5 jaar iets en weet je mijn ouders willen je ook graag eens zien. Ik heb ze al gezegd hoe je eruit ziet, maar dat is niet genoeg voor die mensen, die willen weten wie er met hun dochter is gaan lopen.

Maar godverdomme Luc, zeg dan iets.

Het moet altijd van mij komen. Zie de mensen kijken Luc! Ze kijken naar mij alsof ik gek ben! Maar mijn hart doet gewoon zeer, ik moet met je praten……

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s